Een vrouw gaat in de stad boodschappen doen en loopt rond met een paar zware tassen. Wanneer ze honger krijgt, stapt ze een snackbar binnen, zet haar tassen onder een tafeltje, gaat naar het buffet en koopt een bord soep. De vrouw komt terug, zet haar soep op tafel en ontdekt dat ze het bestek vergeten is. Ze haalt een lepel aan het buffet, keert terug naar haar soep en… daar staat een zwarte man van bijna twee meter rustig haar soep op te lepelen. Ze denkt: “Ik laat mij niet doen”. Maar wat ze ook tegen hem zegt, de man begrijpt haar niet. Hij blijkt een buitenlander te zijn die geen Nederlands verstaat. De vrouw probeert hem toch duidelijk te maken waar het om gaat. Ze pakt haar lepel en begint van hetzelfde bord mee te eten. De man kijkt haar eerst wat verwonderd, maar toch vriendelijk aan, lacht haar tenslotte breed toe en schuift het bord een beetje in haar richting. Samen eten ze verder. Als de soep op is, knikt de man vriendelijk en verdwijnt. De vrouw blijft beduusd achter, kijkt nog wat om zich heen om te bekomen van de emoties. Tot zij plots enkele meters verderop een leeg tafeltje bemerkt. Daarop staan een vol bord soep en daaronder… haar eigen boodschappentassen.