De WJD zijn een initiatief van Paus Johannes Paulus II. Hij vond hiervoor inspiratie in 1984 toen jongeren massaal naar Rome trokken voor een Youth Jubilee. Zo kwam hij op het idee om een evenement op touw te zetten voor katholieke jongeren, om hen te laten ervaren dat ze niet alleen staan in hun geloof, om hen vertrouwen te geven en om alle mensen te tonen dat de kerk nog leeft. Johannes Paulus II wou de WJD bekendmaken als een pelgrimage van geloof en vertrouwen, waar jongeren de liefde van God kunnen ervaren.

Dit concept sprak mij wel aan. Zo ging ik in 2002 met de Vlaamse groep mee naar de WJD in Toronto (Canada). Het was een onbeschrijfelijke ervaring. Als 18-jarige rondlopen tussen duizenden gelovige jongeren van over heel de wereld werkte als chocolade: heerlijk en lichtjes verslavend. Toen al stond vast dat die deelname beslist niet mijn laatste zou zijn. De editie in Keulen kon ik niet bijwonen, maar die in Sydney zou ik zeker niet aan mij laten voorbij gaan.

Muzikale verbondenheid

Deze tiende internationale editie begon voor de Vlamingen op 10 juli 2008 met het voorprogramma in het bisdom Armidale. Vijf dagen later begonnen de eigenlijke WJD in Sydney. Zij hadden een uitgesproken muzikaal karakter. In de openingsmis in het bisdom Armidale was de plaatselijke bevolking onder de indruk van onze enthousiaste liederen. De muziek zorgde, als één van de vele factoren, voor een warm contact met mensen van een ander land en een andere cultuur. De kernwoorden van Missio - ontmoeting, dialoog en solidariteit - kwamen direct in mij op. Kan het nog toepasselijker?

Dankzij muziek maakten de gelovigen van Armidale niet alleen kennis met ons en onze cultuur, ook wij ontdekten hun cultuur. Meer bepaald in Tamworth, de hoofdstad van de Australische countrymuziek. De meeste van de Vlaamse pelgrims logeerden in die stad bij gastgezinnen. Op een avond kwamen we samen om te linedancen. Twee lokale meisjes leerden ons een dans aan op typische Australische countrymuziek. Om de uitwisseling compleet te maken, leerden wij hen een Vlaamse volksdans aan. Toen we de dagen erop de lesgeefsters van de linedance terugzagen, was de ontmoeting zeer hartelijk. Een prachtig voorbeeld van hoe muziek mensen met elkaar kan verbinden.

De invloed van de muziek beperkte zich niet alleen tot de reis op zich. Zelfs bij mijn thuiskomst word ik die invloeden nog op verschillende manieren gewaar. Een ervan gaat via het internet. Er bestaat een populaire netwerkwebsite waar je snel en eenvoudig contacten kunt onderhouden met mensen van over heel de wereld. Zo heb ik via die site nog steeds contact met een aantal Australische jonge mensen die ik ontmoette op momenten waar muziek de ontmoeting eenvoudiger maakte. De eerste ontmoeting vond plaats op de school waar we logeerden. Ik ontmoette er mensen uit het noorden van Australië. Hun groep bestond uit blanke mensen en oorspronkelijke bewoners van Australië, Aboriginals. Ik was op dat moment alleen op pad, maar werd al snel in hun groep opgenomen en gevraagd om mee te zingen en te dansen. Mijn plannen om die avond vroeg te gaan slapen, vielen al snel in het water. Die ontmoeting was mij zo dierbaar dat ik de dag erop met plezier de vermoeidheid probeerde te overwinnen.

Een andere ontmoeting gestuurd door muziek, vond plaats op een concert na de kruisweg op vrijdag. We stonden met enkele Vlamingen naast een groepje Australische meisjes. Door mee te zingen en te dansen, legden we vlot contact. Zo vlot zelfs dat we besloten elkaar de avond erop, na de avondwake, op te zoeken. Ook met deze drie meisjes heb ik nog contact via het internet. Een van hen komt waarschijnlijk binnen twee jaar naar Europa. We hebben afgesproken elkaar dan op te zoeken. Zoals het er nu naar uitziet, zal dat ook lukken. Ik kijk er in elk geval naar uit.

Christendom en popmuziek

Toen de reis er bijna op zat en ik al in de wagen naar huis zat, werd ik aangenaam verrast, alweer door muziek. Ik had in Sydney de cd met themaliederen gekocht. Ik kon die daar niet afspelen, dus stopte ik hem in de auto in de cd-speler. Plots werd mijn aandacht afgeleid door de liedjes ‘There’s gotta be more to life’ van Stacy Orrico en ‘Shackles’ van Mary Mary. Hoewel het de eerste keer was dat ik de cd hoorde, herkende ik die twee liedjes van op de radio. Mijn verbazing was groot dat deze liedjes katholiek waren! Ik had nooit eerder gelet op de teksten. Toen ik de WJD-cd hoorde, luisterde ik aandachtiger naar de tekst. ‘There’s gotta be more to life, than chasing down every temporary high.’ Er moet toch meer zijn in het leven, dan elk tijdelijk hoogtepunt na te jagen. ‘Take the shackles of my feet so I can dance. I just want to praise you.’ Haal de ketens van mijn voeten zodat ik kan dansen. Ik wil u loven. Religieuze teksten op moderne muziek, het was mij nog nooit eerder opgevallen. Daarvoor moest ik eerst helemaal naar het andere eind van de wereld, om in te zien dat religieuze muziek al weken te horen is op onze radiozenders.

Nu ik er achteraf over nadenk, besef ik dat de WJD voor een groot stuk gedragen werden door muziek. Een evenement als dit, waar afkomst, ras of stand geen belang heeft, waar grenzen lijken te verdwijnen, waar spontaan vriendschap ontstaat en solidariteit heerst, kan volgens mij gelden als een evenement van vrede. Vrede op maat van de wereldwijde, gelovige jongeren.

Caroline De Meester, medewerkster Missio Brugge